Μετά η κατάσταση μετατράπηκε σε εφιάλτη … για πολλούς αλλά κυρίως για 3 που αποφάσισαν μια τέτοια μέρα να εργαστούν στο κέντρο της Αθήνας. Δεν υπάρχει πιο σκληρό από το θάνατο, το ύστατο και αδιαπέραστο αυτό σύνορο.
Λάθη πολλά από πολλούς αλλά και πάλι την πλήρωσαν οι άσχετοι ….
Ήμασταν όλοι εκεί, άλλοι πιο μπρος άλλοι πιο πίσω αλλά εκεί… όταν τα 3 πιτσιρίκια με τα μαύρα (τα καινούργια και ατσαλάκωτα μαύρα σαν της διαφήμισης για απορρυπαντικό που κρατά τα μαύρα κατάμαυρα) και τις κουκούλες βγήκαν από κάποιο στενό έσπασαν το τζάμι της τράπεζας και πέταξαν μέσα ένα  μπουκάλι (πλαστικό του 1,5 λιτρου από νερό μάλλον γεμμάτο με  υγρό εύφλεκτο πιθανόν) και μετά σπίρτο ή στουπί και η κουρτίνα ή το πανί που έκρυβε από τα μάτια των πορευμένων το εσωτερικό της τράπεζας και τους έργαζόμενους άρπαξε φωτιά.

Οι πορευμένοι (που δεν είχαν καμοία σχέση με το συμβάν)  φώναξαν «ρε σεις τι κάνετε εκεί, φύγετε κωλόπαιδα» κάποιοι από την πορεία τους πέταξαν και αντικείμενα αλλά μέχρι εκεί… τι άλλο να πει να κάνει ο άοπλος στον οπλισμένο. Οι κουκουλοφόροι μάλιστα απάντησαν «τράπεζα – τράπεζα είναι».

Εμείς δηλαδή εγώ και η παρέα μου από την άλλη ούτε στιγμή δεν σκεφτήκαμε ότι υπήρχε πιθανότητα να είναι άνθρωποι μέσα, άνθρωποι ζωντανοί. Ανώφελη  φρίκη να καίγονται περιουσίες (σε όποιον και αν ανήκουν) αλλά ……  . Πού να σου πάει το μυαλό ότι εκείνη την μέρα με τον τόσο κόσμο στο κέντρο η Τράπεζα θα ήταν ανοιχτή.  Ότι άνθρωποι είχαν πάει εκεί να βγάλουν το μεροκάματο  τους.  ¨Άνθρωποι που για αυτούς δεν υπήρχε έξοδος ή προστασία που τους άφησαν έρμαια στην τυφλή οργή. Με τίποτα δεν μας πέρασε από το νου το τι θα γινόταν  αφού εμείς περνούσαμε.

Καπνοί δακρυγόνα και κρότοι από παντού … δεν βλέπαμε δεν ακούγαμε……. Κανένας δεν σκέφτηκε στιγμή ότι πίσω από τη φλεγόμενη κουρτίνα υπήρχαν άνθρωποι. Άνθρωποι που για αυτούς δεν είχε κ όλας προβλεφτεί μια εναλλακτική έξοδος διαφυγής για περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης.

Ύστερα  όταν μάθαμε περί της άδικης θυσίας ήρθαν οι σκέψεις, αν το ήξερα …. Θα έκανα αυτό …. Μα ρε γα….. τράπεζα σκεφτήκαμε όλοι αυτή τη στιγμή Οι τράπεζες είναι ο Ν 1 στόχος εγκληματικών επιθέσεων ε δεν μπορεί θα έχει κάποια  θωράκιση

Σήμερα καθώς το πραγμα έκατσε μέσα μου …. Ο πόνος για τους αδικοχαμένους συνανθρώπους αρχίζουν να σχηματίζονται ποικίλες απορίες
Καλά τρία πιτσιρίκια ή τρεις τρελοί έριξαν μολότοφ αλλά οι υπόλοιποι οι πιο οργανωμένοι εμπλεκόμενοι; Γιατί τους άφησαν έρμαια στις διαθέσεις του κάθε θερμόαιμου πιτσιρικά.. που είναι η πρόβλεψη του επιχειρηματία εργοδότη για την ασφάλεια των υπαλλήλων του;

Ότι και να πεις το γεγονός είναι ένα οριστικά οριστικό ο θάνατος… εργατικό ατύχημα δολοφονία …     είναι το ίδιο πικρό 3 άνθρωποι ξεκίνησαν να πάνε στη δουλειά τους και δεν γύρισαν στα σπίτια τους ποτέ…….

Το δικαίωμα αυτών των ανθρώπων στη ζωή και στην εργγασία ποιος θα το προασπήσει;

Το συμπέρασμα προκύπτει από έρευνα που πραγματοποιήθηκε από την εταιρία δημοσκοπήσεων Interview, στο πλαίσιο των μετρήσεων του δείκτη επιχειρηματικών προσδοκιών Northern Greece Business Index 500 και παρουσιάστηκε σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, σε συνεργασία με το Σύνδεσμο Εκδοτών Βορείου Ελλάδος. Το δείγμα της έρευνας είναι 514 άτομα πανελλαδικά και πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2010, μέσω Web έρευνας με δομημένο ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο.

Όπως προέκυψε, το 71% των ερωτηθέντων θεωρεί την ενημέρωση που λαμβάνει από τα Blogs πολύ-αρκετά αξιόπιστη και το 22% λίγο-καθόλου αξιόπιστη. Σε σχέση όμως με τα άλλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, το 47% εκτιμά ότι τα blogs είναι το πιο αξιόπιστο μέσο, το 27% οι εφημερίδες και το 18% θεωρεί ότι κανένα μέσο δεν είναι αξιόπιστο. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως μόλις το 5% απαντά υπέρ της αξιοπιστίας του ραδιοφώνου, ενώ ακόμη χειρότερη είναι η επίδοση της τηλεόρασης με μόνο 1%. Στην ερώτηση ωστόσο, εάν τα Blogs με ενημερωτικό περιεχόμενο θα πρέπει να υπόκεινται στους κώδικες δεοντολογίας της συμβατικής δημοσιογραφίας, όπως το να υπάρχει η υπογραφή του συντάκτη κάτω από τα ρεπορτάζ και τα κείμενα, το 55% τάσσεται υπέρ, ενώ τα Blogs αναδεικνύονται «νικητές» και στο ζήτημα της αμεσότητας στην πληροφόρηση, καθώς το 74% των ερωτηθέντων τους δίνει «ψήφο εμπιστοσύνης» και το 77% τα επισκέπτεται καθημερινά.

Το μέσο, στο οποίο τα Blogs προκαλούν τη μεγαλύτερη «ζημιά» με την ύπαρξη και λειτουργία τους, είναι, σύμφωνα με την έρευνα, οι εφημερίδες, αφού το 50% θεωρεί πως υφίστανται τις μεγαλύτερες απώλειες, το 25% η τηλεόραση, το 5% το ραδιόφωνο και το 19% λέει ότι σε κανέναν δεν προκαλούν ζημιά.

Η σταδιακή ανάδειξη των Blogs φαίνεται και από το γεγονός ότι το 69% δηλώνει πώς το τελευταίο χρονικό διάστημα κερδίζουν περισσότερο από το χρόνο τους για ενημερωτικούς λόγους, το 27% τον ίδιο χρόνο και μόνο το 4% λιγότερο. Πάντως, σε συντριπτικό ποσοστό- 79%- οι ερωτηθέντες θεωρούν ότι τα Blogs είναι ευκαιρία για τη συμβατική δημοσιογραφία και μόνο το 15% ότι είναι απειλή.

Πηγή: Καθημερινή

H κομψοτητα του σκαντζόχοιρου σελ 60

Αυτό το ιδεώδες της ισότητας ως σημείο αιχμής της διαιρετικής τομής αριστεράς με είχε στοιχειώσει….. αλλά έχασα το προνόμιο της επανάληψης της ανάγνωσής του. Ώσπου την Κυριακή στις 20/12/09 το πέτυχα στο 7 της Ελευθεροτυπίας…..
Οκ έλειπε ένα κομάτι του αλλά να για μένα ήταν σαν χριστουγενειάτικο δώρο.

Το παραθέτω το σεντόνι….. γιατί είναι πολύ μα πάρα πολύ καλό το πανί…
“«Δεξιά» και «αριστερά» είναι δύο λέξεις που χρησιμεύουν εδώ και πάνω από έναν αιώνα στο να σηματοδοτούν δύο αντιτιθέμενες παρατάξεις του πολιτικού σύμπαντος. Το πολιτικό σύμπαν, όπως εξάλλου και κάθε άλλη σφαίρα της γνώσης και της δράσης, κυριαρχείται από μεγάλες διχοτομήσεις: πρόοδος-συντήρηση, ατομικισμός-κοινοτισμός, ανταγωνιστική ή αρμονική θεώρηση της κοινωνίας, κατίσχυση των αιτημάτων ελευθερίας ή των αιτημάτων δικαιοσύνης.

Από τις διχοτομήσεις αυτές πηγάζουν αντιτιθέμενα σχέδια δράσης, όποιο και αν είναι το όνομα με το οποίο τα αποκαλούν τα αντιμαχόμενα μέρη. Το να αρνούμαστε ότι έχει ακόμα νόημα να μιλάμε για δεξιά και αριστερά σημαίνει να πιστεύουμε, κόντρα σε ό,τι είναι φανερό, ότι στη σφαίρα των πολιτικών σχέσεων δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης αντιτιθέμενες ερμηνείες της πραγματικότητας και της δράσης που πρέπει να αναληφθεί και επομένως ότι περιορίζεται η δυνατότητα να επιλέγουμε τη μια ή την άλλη εναλλακτική λύση. Πράγμα που διαψεύδεται από όσα συμβαίνουν καθημερινά μπροστά στα μάτια μας.

Το ότι η αριστερά εδώ και πάνω από ένα αιώνα, στην Ευρώπη, ταυτίστηκε με την άνοδο του εργατικού κινήματος, στις κόκκινες σημαίες του οποίου ήταν γραμμένη η λέξη «σοσιαλισμός», είναι γεγονός.

Αλλά αν είναι αλήθεια ότι το εργατικό κίνημα έχασε μέρος της δύναμής του, εξαιτίας της βαθμιαίας αύξησης του τομέα των υπηρεσιών, και είναι επίσης αλήθεια ότι ο θεσμός του κράτους ιδιοκτήτη, που υπήρξε ένα από τα πολιτικά σχέδια που επιδιώχθηκαν επί μακρόν από ένα μέρος του σοσιαλιστικού κινήματος, δεν άντεξε στη δοκιμασία του ανταγωνισμού με την οικονομία της αγοράς, δεν έχει αποδυναμωθεί, μπροστά στην άβυσσο που χωρίζει τον κόσμο των πλούσιων από εκείνο των φτωχών, το ιδεώδες της ισότητας, το οποίο υπήρξε μία από τις μεγάλες κινητήριες δυνάμεις της ανθρώπινης ιστορίας και στο οποίο αναγνωριζόταν πάντοτε η αριστερά σε όλο τον κόσμο, και στο οποίο έβρισκε πάντα τους θεμελιώδεις λόγους της αντιπαράθεσής της με τη δεξιά. Οταν λέμε -και είναι κοινός τόπος- ότι αυτό που σηματοδοτεί ιστορικά την αριστερά είναι το ιδεώδες της ισότητας, ο αντίθετος ορός, που σηματοδοτεί τη δεξιά, δεν είναι, όπως θα νιώθαμε τον πειρασμό να πούμε, η «ελευθερία», αλλά η «διαφορετικότητα» ή η «ανισότητα».

Προτείνω αυτή την αντίθεση χωρίς να την χαρακτηρίζω με μιαν αξιολογική κρίση, επειδή πηγάζει από μια κοινή πραγματική διαπίστωση: οι άνθρωποι είναι μεταξύ τους τόσο όμοιοι όσο και ανόμοιοι. Ολοι οι άνθρωποι έχουν δύο μάτια, αλλά καθένας έχει δύο μάτια διαφορετικά από εκείνα κάθε άλλου.

Ετσι, μπορούν να αποκαλούνται υποστηρικτές της ισότητας εκείνοι που, μολονότι γνωρίζουν ότι οι άνθρωποι είναι και όμοιοι και διαφορετικοί, δίνουν σημασία περισσότερο σε εκείνο που τους ενώνει παρά σε εκείνο που τους διαιρεί. Αποκαλώ υποστηρικτές της ανισότητας εκείνους οι οποίοι, μολονότι εκκινούν από την ίδια διαπίστωση, τονίζουν περισσότερο εκείνο που καθιστά ανόμοιους τους ανθρώπους και λιγότερο εκείνο που τους εξομοιώνει.

Αν ο κυριότερος από τους συγγραφείς που υποστηρίζουν την ισότητα είναι ο Ρουσό, ο οποίος έθεσε το πρόβλημα της καταγωγής των ανισοτήτων μεταξύ των ανθρώπων, για να προσπαθήσει να το λύσει, ο κυριότερος των συγγραφέων που υποστηρίζουν την ανισότητα είναι ο Νίτσε, για τον οποίο ο εξισωτισμός είναι η ηθική των αδυνάτων, των συμβιβασμένων ή και των αποτυχημένων.

Αυτό που περιπλέκει τα πράγματα είναι το ότι στην κύρια αντινομία, ή τουλάχιστον σε αυτή που εγώ προτείνω ως κύρια, προστίθενται και άλλες δευτερεύουσες αλλά όχι ασήμαντες, που κάνουν το πολιτικό σύμπαν πιο ποικιλόχρωμο από όσο συνήθως πιστεύουμε.

Περιορίζομαι εδώ στο να εξετάσω ένα άλλο κριτήριο διάκρισης, εκείνο που βασίζεται όχι πλέον στην αρχή της ισότητας, αλλά σε εκείνη της ελευθερίας, στην οποία αντιπαρατίθεται η αρχή της αυθεντίας. Υπογραμμίζω την πελώρια σημασία αυτής της αντιπαράθεσης στην ιστορία της πολιτικής πάλης, αλλά προειδοποιώ ότι δεν συμπτίπτει με τη διάκριση δεξιάς και αριστεράς. Υπάρχουν αυταρχικές ιδεολογίες και πρακτικές τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερά.

Η αντιπαράθεση ανάμεσα σε ελευθεριακούς και αυταρχικούς διακρίνει όχι την αριστερά από την δεξιά αλλά, στο πλαίσιο τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς, τη μετριοπαθή πτέρυγα από την ακραία, τη δημοκρατική αριστερά και τη δημοκρατική δεξιά από την επαναστατική αριστερά και την ανατρεπτική δεξιά.

Οπως αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η αντιπάθεια της αριστεράς προς τη δεξιά γεννήθηκε από την ταύτιση της δεξιάς, όλης της δεξιάς, με τον φασισμό, που ήταν ένα κίνημα της ανατρεπτικής δεξιάς, έτσι και σήμερα, μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων, η αντιπάθεια προς την αριστερά γεννιέται από την ταύτιση της αριστεράς, όλης της αριστεράς, με τον σοβιετικό κομμουνισμό που ήταν ένα δεσποτικό καθεστώς.

Βάζοντας λίγη τάξη στην εννοιολογική και γλωσσική σύγχυση που βασιλεύει στην πολιτική φλυαρία και τοποθετώντας κάθε ιδεολογία στη σωστή της θέση, διαπιστώνουμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να μιλάμε ήρεμα για δεξιά και αριστερά, χωρίς να ξαναρχίζουμε πάντα από την αρχή, που είναι ένας γνωστός και επιπόλαιος τρόπος για να οδηγούμαστε σε αδιέξοδο.”

Ποίο δίκτυο γυναικών θα με γλιτώσει?

Κάνε με τώρα επανάσταση.
Βγάλε με στους δρόμους.
Εξήγησε με..

Είμαι η ευσυγκίνητη συνέχεια σου
Η αθέατη μελανιά σου.
Αυτή που σα λιβάνι αποφεύγεις.

Που με ένα σου μόνο βλέμμα
Που με το χέρι σου πάνω μου φυτεύεις.

Γόη, αστροναύτη από τους μαύρους ακάλυπτους κύκλους μου
Ότι και αν κάνεις δε γλιτώνεις.

Αυτοί που τις επιτέθηκαν οι κακοί καλέ, οι δικτάτορες αχ ενώ οι υπόλοιποι γιορτάζουν αυτοί τιμωρούνται με αυστηρότητα που ξεπερνά ακόμα και την πιο διεστραμένη φαντασία…………

Παίζουν ταβλι δίπλα στην θάλασσα …….. είπαμε η τιμωρία τιμωρία αλλά να μη γινόμαστε και βαναυσοι ε;

Για όποιον δεν πιστευει ας κοιτάξει εδώ ..…. εγώ στο μπλογκ μου τέτειες φρικαλαιότητες δεν ανεβάζω ………….