
Οι γιορτές πέρασαν, εδώ και καιρό. Ο νέος χρόνος αρχίζει να βγάζει δόντια. Η καθημερινότητα επιτίθεται με ροζ πολιτικο- δημοσιογραφικά σκάνδαλα ….
Κανένας δεν θέλει να δει, να ξέρει κλπ αλλά όλοι χαζογελάμε με το υπονοούμενο …
Κ’ εγώ να σκέφτομαι τη Μπέλη τη γλυκιά μου Μπελινούλα τη γατούλα μου που είναι άρρωστη βαριά. Καρκίνος στην κοιλιακή χώρα , δύο. Το μικρό το αθώο που δεν ήξερε δεν διάλεξε… Κ’ άντε να ψάχνεις γιατρούς και θεραπείες …. Να αποφασίσεις για τη ζωή και το θάνατο ενός πλάσματος τόσο γλυκού, μικρού, ανυπεράσπιστου. Δυόμισι χρονών είναι, βρέφος. Παρηγορητική χημειοθεραπεία λέει. Για ποιον η παρηγοριά για κείνη ή για μένα ?
Για την Αμαλία τσαντιστήκαμε και δικαίως για το άδικο κράτος για την κατάντια του εθνικού συστήματος υγείας που υποβάλει τους ανθρώπους σε ταλαιπωρίες…
Τώρα με την γατουλίνα μου που να αποδώσω τις ευθύνες σε ποιο γιατρό σε ποιο σύστημα να παρηγορηθώ.
Θα μου πεις ένα ζώο είναι …. Δεν είναι και τίποτα.
Ναι ίσως, ίσως και πάλι η στεναχώρια μου να είναι εγωιστική να σκέφτομαι εμένα. Τον θάνατο που μας κυκλώνει ……. Κλπ κλπ κλπ
Λέω να σταματήσω εδώ ……