ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ…

Διάβσσα αυτό κάπου στο νετ είναι της Ρούσου Μ.Μ.  μου άρεσε και το αναδημοσιεύω

Κινδυνεύεις, δε βλέπεις;

Όταν μ΄αγκαλιάζεις

δεν καταλαβαίνεις

πως πρέπει μ΄άλλα μάτια να με προσέξεις;

Δεν καταλαβαίνεις

πως ανάμεσά μας οι σχέσεις

είναι αντίστροφες;

Πως εγώ είμαι η αιχμηρή

που σε διαπερνώ

που κατοικώ το μυστικό σου χώρο

που ψηλαφώ κι ανιχνεύω

που γνωρίζω αλάθητα.

Δεν ένοιωσες

πως κλείνοντας τα μάτια σου

μ΄έκλεινες μέσα;

Πως δραπετεύοντας

έπαιρνες με τις τύψεις σου

και μένα;

Δεν καταλαβαίνεις πως όταν σφραγίζεσαι

μέσα σου και μένα σφραγίζεις

έτσι που ανενόχλητη

στο σκοτάδι σου σ΄ερευνώ;

Μα δε βλέπεις πως είμαι ένα άγριο

κοφτερό σα δρεπάνι

αχόρταγο

ερωτηματικό;

στη Μπρέντα με αγάπη ……

Άλλα λόγια

Χάνω τα λόγια μου !

 Και ποιος τα βρίσκει?

Κι’  αμα τα βρεί θα μου το πει?

Κ’ αν μου το πει τι θα ναι ?

Ωχ  πολλά ερωτηματικά ή πολύς λόγος για το  τίποτα.

 

ΟΜΩΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΑΝΤΑ Ο

ΕΡΩΤΑΣ

Έτσι όπως περνάει ένας αέρας μέσα από τα μαλλιά σου

κι εσύ σηκώνεις το χέρι.

Και ξέρεις πως κάποιος σου μίλησε.

Σού είπε για τα όνειρα που ταξιδεύουν τον άνθρωπο.

Για τα πουλιά που συνεχίζουν το τραγούδι, στον ύπνο

τους.

Όμως ποιος έχει περάσει

τα σκιερά μονοπάτια του αισθήματος;

Ποιος έχει ζήσει τα σκοτεινά του χαράματα;

Δεν ξέρεις βέβαια από πού έρχεται αυτό το γκρίζο

σύννεφο

που αγγίζει το πρόσωπο σου.

Που αλλάζει φθόγγους και χρώματα.

Που φεύγοντας αφήνει ένα περιβολάκι

με κάποια τρελά χελιδόνια στον ίσκιο του.

Δεν ξέρεις.

Σκέφτομαι τώρα πόσες φορές πέρασες πλάι μου

δίχως να με προσέξεις.

Πόσες νύχτες ξαγρύπνησα κάτω απ’ τα κλειστά όνειρα

σου

χωρίς να το νιώσεις.

Κι ούτε ποτέ θα πιστέψεις

πόσο πολύ σ’ αγάπησα.

Πόσο παθιασμένα σου δόθηκα.

Πόσο βαθιά ωρίμασα

δυστυχώντας, για σένα.

Θανάσης Κωτσαβάρας – “Χαιρετισμοί”

Αγάπη (“Εστραβαγάριο” -Πάμπλο Νερούντα)

Αναρωτιέμαι αν τούτη την ευδαιμονία

Πρέπει να την πληρώσω πως και πότε.

Απ΄ όσα πράγματα έχω δει

Μονάχα εσένα θέλω να εξακολουθώ να βλέπω,

Απ’ ότι έχω αγγίξει,

Μονάχα το δέρμα σου θέλω να αγγίζω.

Αγαπώ το πορτοκαλένιο γέλιο σου,

Μου αρέσεις την ώρα που κοιμάσαι.

Πώς να γίνει αγάπη, αγαπημένη,

Δεν ξέρω οι άλλοι πως αγαπάν

Δεν ξέρω πως αγαπήθηκαν άλλοτε,

Εγώ σε κοιτάζω και σε ερωτεύομαι, κι έτσι ζω,

Φυσικότατα ερωτευμένος.

Μου αρέσεις κάθε βράδυ και πιο πολύ.

Που είναι; Όλο ρωτάω

Αν λείψουν μια στιγμή τα μάτια σου.

Πόσο αργεί! Σκέπτομαι και με πειράζει.

Αισθάνομαι φτωχός, ανόητος και θλιμμένος,

Και φτάνεις εσύ και είσαι θύελλα

Που φτερούγισε μέσα από τις βερικοκιές.

Γι’ αυτό σ’ αγαπώ κι όχι γι’ αυτό,

Για τόσα πράματα και τόσα λίγα,

Κι έτσι πρέπει να είναι ο έρωτας

Μισόκλειστος και ολικός,

Ιδιάζων και τρομαχτικός,

Σημαιοστόλιστος και πενθοφορεμένος,

Λουλουδιασμένος σαν τ’ αστέρια Και χωρίς μέτρο – όριο σαν το φιλί.

ΠΡΑΞΗ

Γεννιέμαι κάθε φορά που αστράφτεις  

μέσα μου,

Το σχήμα του τόξου

Ο κεραυνός

Το άφταστο χέρι σου στους πρόποδες των χειλιών μου.

Δε μπορώ να δω την έκλειψη

ως φυσικό φαινόμενο,

παρά μονάχα

σα μια πράξη επαναληπτική

που πάντα θα επιστρέφει

για να με εκπαιδεύει και να με εκποιεί. 

Πως κάθε πρωί βάζεις

βούτυρο στη φρυγανιά

(πράξη βαθιά αρχιτεκτονική). 

Πως κάθε βράδυ,

δανείζεις τη καμπύλη σου

για να σταθεί πάνω της η αμαρτία του κόσμου

(πράξη γοητευτική και ενστικτώδης). 

Κάπως έτσι θα μεγαλώνει η ομορφιά

μέσα μου όπως τα νύχια μου στα δικά σου χέρια. 

Έτσι που να μη λείπει Τίποτα… 

Έτσι που κάθε φόρα που θα σ’ αγκαλιάζω

Τοπίο Μινωικό… 

Τραπεζομάχαιρα στο κρεβάτι

 Μεταξωτά σεντόνια στη κουζίνα 

Κι απ’ τις κουρτίνες φως

Να ξεχωρίζει σχεδόν αθέατο το θαύμα… 

Καταιγίδα

Στις παραμέτρους των ονείρων μου

ξενύχτησα.

Σκοτείνιασε απότομα κι έτρεξα γυμνή.

Με τη φωνή σου κατάρτι.

Με τα αποτυπώματα σου προσευχή.

Διάλεξα ρούχα όλα ξεθωριασμένα

και το μαντήλι στο λαιμό με πνίγει.

Τράβηξα τις κουρτίνες νυσταγμένη.

Αποκοίμισα τις επιθυμίες μου.

Άναψα το φως και ψιθύρισα

καληνύχτα.

Δε σε ξεχνώ καταιγίδα

ήρθες αρματωμένη, με κουβαλούσες

με έσερνες, έσκυψες και με φίλησες

στο στήθος…. δε σε ξεχνώ.

Χρόνια πριν…

Νωρίς  για φθινόπωρο. Αργά για καλοκαίρι..

Κάπου στη μέση της ζωής μου, ελπίζω.

Λίγο  ζεσταίνει. Λίγο που πάει να κρυώσει..

Κάπου στην παρακμή των ορμονών μου, φοβάμαι.

Η θάλασσα ακόμα προσιτή.

Οι δρόμοι της όποιας φυγής δυσδιάκριτοι.

Μια απρόσμενη συνάντηση

χρόνια πριν.

Μέσα στα όρια του πολιτισμού

Ντυμένη τα ακριβά αρώματα της λαγνείας

Να δωρίζει και να δωρίζεται

Να χρεώνει και να χρεώνεται

Να κλείνει το μάτι στο αύριο

Να περιγελά το αβέβαιο

Να φυσάει αθέατες μουσικές

Να με σηκώνει, να με παίρνει

Να με ακουμπά στα χέρια σου

Και να σου ξεγλιστρώ

Άμμος

Ανάμεσα στα δάχτυλα

Να προσέχεις, μου είπες

Την εξαέρωση, φαντάζομαι

Να ελπίζεις, σου είπα

Να εμπιστεύεσαι το αναπάντεχο.

Επειδή μου λείπεις

Εγγράφομαι αφελής ερωμένη της στιγμής

Οσμίζομαι την απώλεια

Είναι τόσο στέρεα

Ωστόσο τολμώ να αναζητώ

Την υγρασία σε κάθε της έκφανση

Στα χείλη, στους μηρούς, στα μάτια

Στους ουρανούς

χιλιάδες φιλιά

και μυριάδες αγκαλιές…