Χθες συγκεντρωθήκαμε χιλιάδες …. Για να διαμαρτυρηθούμε για τα άδικα μέτρα τα μέτρα που ζητούν να πληρώσουν το λογαριασμό οι σερβιτόροι του γεύματος αυτοί που πέρασαν απ έξω οι άσχετοι οι εύκολοι στόχοι μισθωτοί και συνταξιούχοι ….
Μαζευτήκαμε πολλοί πάρα μα πάρα πολλοί όλοι μοιραζόμαστε το ίδιο αίσθημα αδικίας και απορίας …. Και ήταν καλά (στην αρχή τουλάχιστον).
Μετά η κατάσταση μετατράπηκε σε εφιάλτη … για πολλούς αλλά κυρίως για 3 που αποφάσισαν μια τέτοια μέρα να εργαστούν στο κέντρο της Αθήνας. Δεν υπάρχει πιο σκληρό από το θάνατο, το ύστατο και αδιαπέραστο αυτό σύνορο.
Λάθη πολλά από πολλούς αλλά και πάλι την πλήρωσαν οι άσχετοι ….
Ήμασταν όλοι εκεί, άλλοι πιο μπρος άλλοι πιο πίσω αλλά εκεί… όταν τα 3 πιτσιρίκια με τα μαύρα (τα καινούργια και ατσαλάκωτα μαύρα σαν της διαφήμισης για απορρυπαντικό που κρατά τα μαύρα κατάμαυρα) και τις κουκούλες βγήκαν από κάποιο στενό έσπασαν το τζάμι της τράπεζας και πέταξαν μέσα ένα μπουκάλι (πλαστικό του 1,5 λιτρου από νερό μάλλον γεμμάτο με υγρό εύφλεκτο πιθανόν) και μετά σπίρτο ή στουπί και η κουρτίνα ή το πανί που έκρυβε από τα μάτια των πορευμένων το εσωτερικό της τράπεζας και τους έργαζόμενους άρπαξε φωτιά.
Οι πορευμένοι (που δεν είχαν καμοία σχέση με το συμβάν) φώναξαν «ρε σεις τι κάνετε εκεί, φύγετε κωλόπαιδα» κάποιοι από την πορεία τους πέταξαν και αντικείμενα αλλά μέχρι εκεί… τι άλλο να πει να κάνει ο άοπλος στον οπλισμένο. Οι κουκουλοφόροι μάλιστα απάντησαν «τράπεζα – τράπεζα είναι».
Εμείς δηλαδή εγώ και η παρέα μου από την άλλη ούτε στιγμή δεν σκεφτήκαμε ότι υπήρχε πιθανότητα να είναι άνθρωποι μέσα, άνθρωποι ζωντανοί. Ανώφελη φρίκη να καίγονται περιουσίες (σε όποιον και αν ανήκουν) αλλά …… . Πού να σου πάει το μυαλό ότι εκείνη την μέρα με τον τόσο κόσμο στο κέντρο η Τράπεζα θα ήταν ανοιχτή. Ότι άνθρωποι είχαν πάει εκεί να βγάλουν το μεροκάματο τους. ¨Άνθρωποι που για αυτούς δεν υπήρχε έξοδος ή προστασία που τους άφησαν έρμαια στην τυφλή οργή. Με τίποτα δεν μας πέρασε από το νου το τι θα γινόταν αφού εμείς περνούσαμε.
Καπνοί δακρυγόνα και κρότοι από παντού … δεν βλέπαμε δεν ακούγαμε……. Κανένας δεν σκέφτηκε στιγμή ότι πίσω από τη φλεγόμενη κουρτίνα υπήρχαν άνθρωποι. Άνθρωποι που για αυτούς δεν είχε κ όλας προβλεφτεί μια εναλλακτική έξοδος διαφυγής για περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης.
Ύστερα όταν μάθαμε περί της άδικης θυσίας ήρθαν οι σκέψεις, αν το ήξερα …. Θα έκανα αυτό …. Μα ρε γα….. τράπεζα σκεφτήκαμε όλοι αυτή τη στιγμή Οι τράπεζες είναι ο Ν 1 στόχος εγκληματικών επιθέσεων ε δεν μπορεί θα έχει κάποια θωράκιση
Σήμερα καθώς το πραγμα έκατσε μέσα μου …. Ο πόνος για τους αδικοχαμένους συνανθρώπους αρχίζουν να σχηματίζονται ποικίλες απορίες
Καλά τρία πιτσιρίκια ή τρεις τρελοί έριξαν μολότοφ αλλά οι υπόλοιποι οι πιο οργανωμένοι εμπλεκόμενοι; Γιατί τους άφησαν έρμαια στις διαθέσεις του κάθε θερμόαιμου πιτσιρικά.. που είναι η πρόβλεψη του επιχειρηματία εργοδότη για την ασφάλεια των υπαλλήλων του;
Ότι και να πεις το γεγονός είναι ένα οριστικά οριστικό ο θάνατος… εργατικό ατύχημα δολοφονία … είναι το ίδιο πικρό 3 άνθρωποι ξεκίνησαν να πάνε στη δουλειά τους και δεν γύρισαν στα σπίτια τους ποτέ…….
Το δικαίωμα αυτών των ανθρώπων στη ζωή και στην εργγασία ποιος θα το προασπήσει;
