Μοιάζει πολύ θλιβερό, ανόητο και συναρπαστικό
σε νιώθω να μουδιάζεις
το βλέμμα σου έγινε αρπακτικό
τη ζωή που δε σου χαρίζεται
θέλεις να την κάνεις δώρο….
Μεγαλώνεις σχίζοντας πέπλα
αφήνεις τα ψίχουλα πεταμένα να τα φάνε τα πουλιά.
Όχι δεν τα μαζεύεις
από αλλού θα πας
ζηλεύεις τον κίνδυνο που ακροβατεί
στο ξεκούμπωτο πανωφόρι σου
Αχ και να ήσουν πάντα σε αυτήν την αγκαλιά….
Αυγούστου 1, 2009 σε 6:01 μμ
για πάντα δεν είναι αρκετό, πολλά κιλά η ασάφεια, για όσο ή για τόσο μου φτάνει………….