Πίστευα πάνω κάτω το εξής: Ο γάμος είναι το τέλος, αφού παντρευτώ τίποτα δεν θα μου συμβεί. Για φαντάσου: να έχεις πάντα κάποιον στο πλευρό σου, να μην ξέρεις τι είναι η μοναξιά. Χριστούλη μου! Να μην είναι κανείς ποτέ μόνος του με τον εαυτό του, ποτέ. Να είσαι μια γυναίκα παντρεμένη σημαίνει να έχεις πεπρωμένο καθορισμένο. Και στο μέλλον να περιμένεις μόνο τον θάνατο» . Αναλογιζόταν: ούτε η ελευθερία να είναι δυστυχισμένη δεν διατηρείται, γιατί ακυρώνεται όταν είσαι με κάποιον άλλον. Υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που σε παρατηρεί, σε εξετάζει εξονυχιστικά, συνοδεύει όλες σου τις κινήσεις. Κι ακόμα κι η κούραση από τη ζωή έχει κάποια ομορφιά όταν την υποφέρεις μόνη σου κι όντας απελπισμένη, έλεγε στον εαυτό της. Αλλά επί δύο, να μοιράζονται καθημερινά το ίδιο άνοστο ψωμί, να είναι παρόντες στην ίδια τους την ήτα μέσα από την ήτα του άλλου…… Και τούτο χωρίς να συνυπολογιστεί το βάρος των συνηθειών που αντανακλώνται στις συνήθειες του άλλου, το βάρος της κοινής κλίνης, του ομοτράπεζου του κοινού βίου, που προετοιμάζει και απειλεί με τον κοινό θάνατο.
Απόσπασμα από το βιβλίο της Κλαρίσε Λισπέκτορ, «Κοντά στην άγρια καρδιά», σελ. 177 μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη δεν είναι καταπληκτικό?
Το διάβασα και έμεινα άφωνη …..
