Διακοπές στις όχθες του Αχέροντα

Καλοκαίρι ….. το φετινό τόσο διαφορετικό από όσα μέχρι τώρα πέρασα και σίγουρα από όσα μου μέλλεται να περάσω. Δεν τολμώ να το χαρακτηρίσω χειρότερο ή ότι άλλο. Εντελώς διαφορετικό σίγουρα , μόνο αυτό. Διακοπές στις πύλες του άδη … και ο βαρκάρης να είναι αναποφάσιστος αν θα έρθει προς την πλευρά μας . Μια έκανε να κινήσει αλλά μόλις έφτανε στην όχθη άλλαζε γνώμη και γύριζε πίσω . Ίσως να είχε άλλο ναύλο δεν ξέρω. Εγώ να μπερδεύομαι από πια πλευρά στέκομαι των ζωντανών ή των νεκρών ή ακόμα και κάπου στη μέση.

Ε κάποια στιγμή κ’ ο βαρκάρης ήρθε. Πήρε τον πατέρα στο τελευταίο του ταξίδι (όπως το λένε).

Οριστικά οριστικός ο θάνατος τελικά.

Ως τώρα πίστευα ότι από ότι ζεις δύσκολο ή εύκολο μαθαίνεις … αλλά αυτά που έμαθα από τις καλοκαιρινές μου δυσκολίες δεν ήθελα να τα πάθω ούτε και για να μάθω.

Καλοκαίρι τόσο διαφορετικό … μακριά από το νετ, καλά αυτό ήταν το λιγότερο … Έξω από τον χώρο και τον χρόνο, από τον κόσμο τούτο. Έχασα κάθε επαφή με την πραγματική πραγματικότητα. Ταξίδι στη σκοτεινή πλευρά. Στην αρχή και στο τέλος. Στο ανάμεσα ζωής και θανάτου.

Χάθηκα από όλους κ’ από όλα. Χάθηκα και με τον ίδιο μου τον εαυτό μου. Ελπίζω να είναι εδώ τριγύρω και να τον ξαναβρώ. Λίγο ή και πολύ αλλαγμένο. Μόνο να τον αναγνωρίσω, μόνο αυτό.

Επιστροφή σ’ όλα τ’ από πριν προγραμματισμένα, σχεδιασμένα, οργανωμένα που έμειναν στη μέση.

Αφιερωμένο στον πατέρα μου

“Είναι όμορφη και είναι σκληρή η ζωή

Η Αγάπη ακόμα σκληρότερη.”

Θ. Κωσταβάρας